På den tida gjorde ikkje Olav H. Hauge noko spesielt inntrykk på meg. Eg valde i staden å skrive ei oppgåve om Halldis Moren Vesaas. Eg var elles meir interessert i språkdelen av studiet med grammatikk og gammalnorsk, og det var gammalnorsken eg tok med vidare til hovudfag og doktorgrad.

Ti år seinare hadde eg ein doktorgrad med ei avhandling om norrøn grammatikk, og etter alle desse åra med studium var det endeleg tid til å finne tilbake til musikken. For å få utløp for kreativiteten byrja eg å setje musikk til dikt av norske forfattarar. På den første heimesnekra CD-en blei det med seks tekstar av Olav H. Hauge: Ventetime, Song til stormen, Seljefløyte, Fela, Beint fram og Til den lærde.

På den andre innspelinga blei det berre med to tekstar av Olav H. Hauge, Kor livet fell og Is-soleia. Mens den tredje økta med 13 komposisjonar blei gjort med utgangspunkt i Under bergfallet. Fjorten tekstar av Olav H. Hauge blei tonesette då.

Andre diktarar eg har tonesett, er bl.a. Olav Nygard, Olav Aukrust, Arne Garborg, Jakob Sande og Halldis Moren Vesaas, men det er nok Olav H. Hauge som har utfordra meg mest som tonesetjar. Eg ser gjerne på songane mine som barna mine. Dei er svært forskjellige, og dei blir fødde som dei er, med alle sine pene sider og mindre pene sider. Songane som blei fødde i møte med Olav H. Hauge, er gjerne meir spesielle enn andre songar eg har skrive (eller fødd).

Olav H. Hauge har eit eige språk, som i meg fødde ein eigen type musikk, kanskje den til og med er litt sær i nokre tilfelle. Olav H. Hauge leidde meg på ein veg; min veg, berre eg skulle gå han, og det var uråd å snu – ut i det ukjende – ut i det blå. Ja, eg tonesette ein god del dikt til Olav H. Hauge. Eg las dei, men skyna snart at eg las anns manns brev; at ordi var til ein og ingen andre. For Olav H. Hauge fanst det ikkje annan veg, han måtte skrive. Eg blei éin av dei fekk som orda hans; ein som las. Sidan orda  hans smelta saman med melodiane mine, blei orda ein del av meg, musikken min og livet mitt.